Bunt trzylatka

Byl rok przerwy i bach, znow sie zaczelo. W domu od ponad m-ca mamy malego buntownika. Sprawdza nas jak moze i czasem, niestety, udaje sie Mu postawic na swoim.
Tupie, krzyczy, czasem bije, obraza sie, by za chwile zachowywac sie jak aniolek.
Mezulo mowi, ze On jest gorszy od kobiety w Te dni. To prawda, ma tak zmienne humory, ze nawet ja za Nim nie nadazam.
Caly dzien potrafi nie odlepiac nosa od szyby ( dlatego co drugi dzien musze je myc), bo czeka az Tatko w koncu wroci z pracy, po czym gdy Go widzi mowi na Niego Pan i nie wpuszcza do domu.
Wlasnie zrozumialam, ze kazdy kolejny bunt jest gorszy od poprzedniego, dlatego pomalu sie do tego przyzwyczajam i staram nie krzyczec.
Po malu tez opracowuje taktyke na malego buntownika - nie krzycze, licze do trzech ale przedtem ostrzegam jaka bedzie kara, gdy trzy minie i narazie idzie jako tako.
Sa nagrody i kary, kary to oczywiscie chowanie ulubionych autek, a nagrody ?? To oczywiscie nowe autka :) Bo przeciez buntownik ma swira na punkcie autek, dzis wybral sobie kartke na urodziny, oczywiscie z czym ?? Z autkami :)
I dzis rowniez przekonal sie do niemieckiego, bo pare godzin spedzilismy na placu zabaw, gdzie z innymi dziecmi gonili sie na swoich pojazdach.
A ja bawilam sie z Mlodszym, ktory za rok przypomni mi o buncie dwulatka :) Relalium prosze